Dappere moeders

Over het toelaten van emoties

Heel veel vragen en obstakels. We draaien in cirkels, zo´n vijftien minuten nu. Ik volg haar, kan haar gedachten begrijpen. Even dwalen mijn eigen gedachten af naar een tijd waarin ik mezelf precies deze vragen stelde, daarna kom ik weer terug naar het moment. Dit is haar verhaal. Ik luister. Ik wil antwoorden geven, maar realiseer me dat die er op dit moment niet toe doen.

Het denken gaat door. Ze raakt vermoeid en gefrustreerd. Zo ziet het er dus uit in haar hoofd: een eindeloze stroom zonder duidelijke uitweg. Geen oplossingen, geen antwoorden, alleen zorgen. Een hoofd dat zich vastbijt in het zoeken naar verlossing. Ik voel hoe mijn eigen lichaam zich aanspant terwijl ik naar haar luister.

“Misschien moeten we even stoppen”, zeg ik rustig. “Vind je het goed om een oefening te doen, gewoon als experiment?” Ze stemt toe.

We sluiten onze ogen. Ik begeleid haar langzaam naar wat ze op dat moment voelt. Ondanks de drukte in haar hoofd, die telkens opnieuw om aandacht vraagt, keren we steeds weer terug naar het lichaam. Haar schouders zakken iets, de ademhaling vertraagt. Maar een beetje. En dat is genoeg voor nu.

Dan komt verdriet naar boven. We hoeven het niet te benoemen. We hoeven niet te analyseren waar het vandaan komt, al wil ze dat wel en probeert ze het ook. “Vind je het goed om weer terug te gaan naar het gevoel?” vraag ik. “Ja, graag.”

Zo blijven we een tijd bij wat zich aandient. Langzaam ontstaat er iets meer ruimte. Geen oplossing voor het verdriet. Geen verklaring. Alleen een klein moment waarin het gevoel aandacht krijgt. Ze merkt verdriet op, maar ook liefde. We laten het even hierbij.

De sessie is bijna ten einde en ik vraag haar hoe ze verder wil. Ze geeft aan dat ze het de volgende keer wil voortzetten; ruimte maken voor haar emoties. En ik realiseer me dat we allemaal hetzelfde zijn, met dezelfde wezenlijke behoeftes. En ze inspireert me, ze gaat het aan. Verkennen wat ze nog niet kent. Dapper.